Van een idee van één alinea naar een voltooid manuscript.

Schrijf de briefing

Maak een boek aan en beschrijf het: waar het over gaat, voor wie het is, hoe het moet voelen. Dit is het veld met de grootste invloed in de hele applicatie - de titel, de structuur en elke sectie proza komen hieruit voort.

Direct onder de briefing staat de Doelgroep, en die beantwoordt een andere vraag: niet waar het boek over gaat en niet hoe het klinkt, maar voor wie het is. Beschrijf de lezer en niet het onderwerp - voorkennis en leesniveau wegen zwaarder dan demografie. Wat je hier zet, bepaalt het woordgebruik en hoe vaak het proza stilstaat om iets uit te leggen. Leeg laten mag: dan schrijft de AI voor een algemene lezer.

Leg meteen de Stijl & taal van het boek vast, zodat register en uitvoertaal al vaststaan voordat er ook maar iets geschreven wordt. Allebei kun je door de AI laten aanscherpen, als je liever vanaf een aanzet begint dan vanaf een leeg veld. En je hoeft die stijlinstructie niet elke keer opnieuw uit je hoofd op te schrijven: een stijlprofiel is je eigen stem, gemeten aan werk dat je hebt geüpload - register, zinsritme, woordkeus, vertelperspectief, beeldspraak, dialooggewoonten - en het toepassen ervan kopieert die beschrijving in het boek. Wijzig je het profiel later, dan verandert er niets aan een bestaand boek.

Boven de doelgroep staan nog twee velden, en die beantwoorden de vraag waar het boek voor is. Je doel is waarom je het schrijft - overtuigen, uitleggen, gevonden worden als expert, iets verkopen - en dat bepaalt waar de nadruk valt en welke houding de tekst aanneemt, zonder ooit zelf in de tekst genoemd te worden. Het lezersresultaat werkt precies de andere kant op: het is wat iemand moet kunnen, besluiten of voelen als het boek dicht is, en de AI weegt elke passage daaraan af - wat er niet aan bijdraagt, sneuvelt. Schrijf dat tweede veld zorgvuldig, want een vage uitkomst schrapt vaag. Allebei optioneel; laat je ze leeg, dan schrijft Scribith precies zoals daarvoor.

Op hetzelfde formulier vul je bij Te vermijden woorden twee lijsten in - losse woorden en hele wendingen - die de AI daarna nergens in dit boek meer mag gebruiken, hoe goed ze ook zouden passen. Een nieuw boek begint al met het kastlijntje op die lijst.

Voeg brondocumenten toe - of begin bij bestaand werk

Upload het materiaal waarop het boek moet rusten: rapporten, transcripties, notities, eerdere concepten. Scribith indexeert ze en doorzoekt ze tijdens het schrijven, en daar zit het verschil tussen proza dat over je onderwerp gaat en proza dat uit je onderwerp komt.

Die aanvullende documenten kies je al terwijl je het aanmaakformulier invult; ze worden geüpload als onderdeel van het aanmaken, in plaats van dat je eerst moet opslaan en terugkomen.

Bestaand werk kan ook in zijn geheel de binder in: Een manuscript importeren neemt een Word-bestand, een pdf, een EPUB of een gezipt Scrivener-project en zoekt daar de hoofdstukken in op - bij Word via je kopstijlen, bij EPUB per hoofdstukbestand, bij een pdf door kopregels, voetregels en paginanummers weg te halen. Het is een wizard van vier stappen en niet één knop, en de stap die telt is die in het midden: voordat er iets wordt aangemaakt, laat hij de gevonden structuur zien - een regel per niveau en een totaal - zodat je een verkeerde splitsing afwijst in plaats van hem later ontdekt in een boek dat je dan weer moet weggooien. Daarna leest hij de tekst op dezelfde eigenschappen die Boek analyseren afleidt - titel, premisse, briefing, sjabloon, structuur, stem, beeldstijl - en markeert waar hij twijfelde; alles nog aanpasbaar voor je akkoord gaat. Stel de schrijftaal in voor je analyseert: het is de taal van het boek dat je maakt, niet van het bestand dat je uploadt. Een import gaat altijd in een leeg boek, nooit over bestaand werk heen.

Twee routes beginnen nog eerder. Boek analyseren leest een voltooid manuscript en beantwoordt er vragen over voordat je besluit wat je verandert - er wordt niets geïmporteerd. Onderzoek uit bronnen gaat de andere kant op: upload tot acht boeken die je over het onderwerp hebt gelezen, schrijf in één zin wat jóuw boek moet doen, en Scribith destilleert waar ze het over eens zijn, waar ze elkaar tegenspreken en wat geen van alle behandelt. Dat doel is de bril waardoor gelezen wordt - verander je het, dan worden de bronnen opnieuw gelezen. Allebei vragen ze in welke taal je nieuwe boek moet komen voor de betaalde ronde, niet erna.

En er is een route die helemaal geen tekst als bron heeft. Boek uit een repository wijst Scribith een GitHub-repository aan - eigenaar/repo, met een naam en een doel voor het project - en werkt de commits, pull requests en issues uit tot een boek. Je bronbestanden worden niet gelezen, en de pagina zegt dat waar je begint. Wat hij vindt wordt eerst een kenniskaart over vijf secties - thema's, bogen, besluiten, kantelpunten en gaten - die jij bijwerkt voordat er gepland en geschreven wordt. De kosten staan vooraf op de pagina: het exacte aantal batches, groepen en samenvattingsaanroepen, een plafond, en wat al gelezen is en dus niet twee keer betaald wordt. Zet je in Instellingen → Geheimen je eigen GitHub-token, dan lees je ook een privérepository, en gaat GitHubs limiet van zestig gedeelde aanvragen per uur naar vijfduizend op je eigen account.

Leg het plan en je personages vast

Brainstorm tot je weet waar het boek op uitdraait, en zet dat om in Het plan: één pagina met de conclusie, het publiek, de stijl, de verhaalstructuur en de canon - de feiten die vastliggen, de tijdlijn, het perspectief en de terminologie. Alles wat de AI schrijft, leest hij eerst hier; wat er niet in staat, staat straks ook niet in je boek. Een latere brainstorm voeg je samen met het plan, in plaats van eroverheen te schrijven wat je met de hand hebt vastgelegd.

Een gegenereerd plan sluit af met twee dingen die je verder helpen. Het eerste is een voorgestelde hoofdstuklijst in plaats van één regel per verhaalbeweging: per hoofdstuk wat dat moet leveren om het boek op zijn conclusie te laten uitkomen - en daar wordt de binder uit gebouwd, dus hoe fijn die lijst getekend is bepaalt hoeveel de volgende stap nog moet verzinnen. Het tweede zijn de vragen die de brainstorm opriep en niet beslechtte. Die krijgen elk een invulveld onder de editor: Antwoorden bewaren houdt je beslissing bij het boek zonder het plan aan te raken, en Plan bijwerken geeft ze aan de AI, die elk antwoord verwerkt in de sectie waar het hoort en de vraag die het beslecht van de lijst haalt. Antwoorden horen bij de tékst van een vraag en niet bij zijn plek, dus de lijst herschikken koppelt nooit een antwoord aan de verkeerde vraag.

De mensen, plaatsen en dingen leg je vast in de verhaalbijbel. Elk element heeft bijnamen, een korte omschrijving voor de AI en je eigen privénotities. Komt een element in een sectie voor, dan gaat dat ene element mee naar de AI en de rest niet - veel personages kosten je dus niets, en namen worden in hoofdstuk veertien nog net zo gespeld als in hoofdstuk drie. Je privénotities gaan nooit mee en komen in geen enkele export terecht.

Genereer de structuur

Druk op ✨ Structuur genereren en Scribith stelt op basis van je briefing een hoofdstuk- en scène-indeling voor. Jij bepaalt hoe groot die indeling wordt.

Daarna is hij van jou: hernoem, voeg toe, verwijder en herschik in de binder, tot je het boek voor je hebt dat je werkelijk wilt schrijven. Elke wijziging draai je terug.

De vorm beoordelen kan nu voordat er ook maar één woord van bestaat, en dat is precies waar een structuurprobleem nog goedkoop te repareren is. De structuurcriticus leest de binder in plaats van de tekst - elke sectie, zijn synopsis en zijn plaats in de volgorde - en toetst de vorm aan je briefing, je plan en je publiek. Het is één kleine modelaanroep, seconden in plaats van minuten, dus je draait hem zodra de vorm verandert. Onder het oordeel kan een tweede lezing staan van een model van een andere maker, dat dezelfde binder onafhankelijk beoordeelt zonder het eerste oordeel te zien: waar ze het eens zijn kun je met meer vertrouwen handelen dan één mening ooit rechtvaardigde, en waar ze het oneens zijn heb je het werkelijk discutabele deel van je structuur gevonden. Binder herzien maakt daar een voorstel van, en dat is een concept dat je eerst mag bijschaven - hernoemen, verplaatsen, toevoegen, verwijderen, en terugzetten wat de herziening liet vallen, mét het proza, de beelden en de opmerkingen van die sectie.

Wil je liever vanaf een bekend stramien beginnen, dan zijn er honderdveertig kant-en-klare indelingen - de lijst groeide van 42 naar 140, met tien nieuwe per sjabloon - verhaalstructuren voor fictie, en voor werkdocumenten een reeks waarin de verplichte onderdelen en hun volgorde vastliggen voordat de AI de indeling schrijft, zodat methodiek, bewijs, risico's, verantwoordelijke acties en evaluatie niet verdwijnen omdat een prompt er toevallig niet naar vroeg. Zakelijke indelingen dekken onder meer een ondernemingsplan, een strategisch plan, een projectvoortgangsrapport en een marktonderzoek; een overheidssjabloon voegt het neutrale, op bewijs gerichte register en de bindervorm toe voor een prestatierapport, een programma-evaluatie, een uitvoeringstoets, een consultatieverslag en een audit- of inspectierapport. En schrijf je steeds hetzelfde soort document, dan neemt Sjabloon uit document één afgerond voorbeeld, scheidt de terugkerende koppen en hun functie van de eenmalige namen en cijfers, en stelt een herbruikbare indeling voor die je bijwerkt en daarna opslaat in de lijst. Scenario ging van drie structuren naar zeventien en kinderboek van drie naar vijftien; academisch kreeg het proefschrift als monografie, het artikelgebaseerde proefschrift, de systematische review volgens PRISMA, het onderzoeksvoorstel en het methodologiehoofdstuk. De lijst filtert op het sjabloon dat je koos, dus een langere catalogus is geen langere keuzelijst - en terwijl je titel, ondertitel, briefing of doelgroep intypt, vult het formulier zelf al een passend sjabloon en structuur in, lokaal en zonder betaalde AI-aanroep, met de mededeling eronder dat het een suggestie is.

Heb je de indeling al bedacht, dan hoeft er helemaal geen AI aan te pas te komen: met Structuur opbouwen uit tekst plak je een ingesprongen lijst - of JSON dat rechtstreeks uit een ander programma komt - en die wordt letterlijk de boom. Wat geen lijstregel is, wordt overgeslagen, dus je kunt een heel plan in één keer plakken. Dezelfde structuur is ook als bestand te downloaden, buiten Scribith te bewerken en weer toe te passen, zonder dat het proza dat er al in staat verloren gaat.

Wil je aan de vorm van één hoofdstuk werken in plaats van aan de hele boog, dan opent het prikbord elk onderdeel als kaartjes: titel of synopsis ter plekke bewerken, slepen om te herschikken, of de kaartjes vrij neerleggen en Volgorde vastleggen daar echte binder-volgorde van laten maken. Lege synopsissen invullen is de enige betaalde actie op die pagina, en hij overschrijft nooit wat jij zelf hebt geschreven.

Schrijf het proza

Zet bij elke sectie een synopsis van één regel - dat is wat de AI leest. Schrijf daarna: per sectie terwijl je nadenkt, of voor het hele boek in één keer met 📖 Heel boek genereren, zodra de indeling staat.

De prozalengte stel je per sectie in, en elke passage laat je herzien met een instructie in je eigen woorden. Hoofdstukinleidingen komen apart tot stand, en de knop volgt de inhoud in plaats van het niveau: elk deel of hoofdstuk met materiaal eronder kan er een vragen, geschreven uit het proza en de synopsissen van die hele tak - dus een hoofdstuk dat in een deel zit krijgt er ook een, en een sectie met niets eronder biedt de actie niet aan. Niets ligt vast: van elke sectie blijven de eerdere versies bewaard.

Herzien en uitzoeken

De panelen voor research, notities en schetsen staan naast je tekst, zodat de context nooit van je scherm verdwijnt. Het tabblad 🔤 Woorden geeft synoniemen in de schrijftaal van het boek zelf - voor een passage, maar ook voor een hoofdstuktitel, waar woordkeus per woord het zwaarst telt. Focusmodus haalt al het andere weg, en laat je nog steeds van sectie wisselen zonder de modus te verlaten.

Is de structuur van je boek gegenereerd of geïmporteerd voordat je op leesbaarheid ging letten, dan zijn er twee ronden door het hele boek die de formulering herschrijven tot wat een moedertaalspreker zou hebben opgeschreven - één door de titels en synopsissen, één door het proza. Allebei vertellen ze eerst om hoeveel secties het gaat en wachten ze op je bevestiging; de versiegeschiedenis bewaart wat er eerst stond.

Moet er iets aangehaald worden, dan houdt Bronvermeldingen in de werkbalk de bronnen van het boek in één catalogus bij en zet een genummerde verwijzing in Vancouver-stijl - [1] - op de plek van de cursor. De lijst zelf wordt bij het exporteren uit die catalogus opgebouwd, dus de nummers in de tekst en de regels in de lijst kunnen niet uit elkaar lopen, en een boekinstelling bepaalt of die lijst één keer achter in het document staat of achter elk hoofdstuk.

Typen hoeft niet overal. Elk tekstvak dat meer dan één regel aankan - het proza, de research- en samenvattingsvakken, elke chat en elke opmerking - heeft een microfoonknop, en wat je inspreekt landt op de plek van de cursor in plaats van achteraan. Elke knop in die werkbalk legt zichzelf ook uit als je erop zweeft, net als elk veld met een ⓘ ernaast en elke pagina met een ? naast de titel.

Redigeer het concept

Acht rapporten lezen je voltooide tekst en veranderen er niets aan, en de Redactietafel hangt ze op aan de zes rondes waarin een boekredacteur werkt: beoordelen, ontwikkelen, zinsniveau, corrigeren, proef, uitgeven. Die volgorde bestaat om je geld: zinnen polijsten in een hoofdstuk dat je daarna alsnog schrapt, is betalen voor niets. Begin je toch aan het eind terwijl er structurele punten open staan, dan waarschuwt de pagina daarvoor - het is een vraag, geen blokkade.

Gezondheidsrapport gaat over tempo, perspectief, continuïteit en toon. Scènes zet datzelfde rapport om in één regel per scène - lengte, spanning, wie er genoemd wordt, welk vertelperspectief - plus een tijdlijn van alle tijdsaanduidingen. Spelling & consistentie gaat over spelling, interpunctie, grammatica en over de namen en feiten die door alle hoofdstukken heen moeten kloppen. Het Stijlrapport zoekt bijwoorden bij zwakke werkwoorden, lijdende vormen, stopwoorden en clichés - het draait direct en kost niets, want er komt geen AI-model aan te pas. Beoordeling verzamelt alle opmerkingen in één lijst, met een status en een verantwoordelijke. En Document controleren voert dezelfde controles uit op elk bestand dat je uploadt, zonder dat er een boek aan te pas komt.

Twee rapporten zijn nieuw en stellen een vraag die de andere zes niet stelden. Natuurlijk schrijven vraagt of het boek leest alsof een moedertaalspreker het schreef, en niet alleen alsof het correct is - want proza dat een model in het Nederlands, Duits of Italiaans schrijft kan grammaticaal foutloos en toch onmiskenbaar vreemd zijn: de woordvolgorde verdedigbaar, het ritme niet. Zes dimensies: vertaaltaal, machinesporen, idioom, register, herhaling en ritme. De eerste vier per sectie, de laatste twee uit een ronde over wat die lezing vastlegde - want een wending die twee keer voorkomt is een gewoonte en dezelfde wending aan het begin van veertien hoofdstukken een tic. Alles wordt getoetst aan de normen van de taal waarin het boek geschreven is: een constructie die in het Engels houterig zou zijn maar in jouw taal doodgewoon is, is geen bevinding. Elke bevinding citeert de passage en stelt voor hoe een moedertaalspreker het zou zeggen.

En de externe criticus beantwoordt de vraag die geen enkel rapport stelde: is het boek goed, en is het het boek dat je zei te schrijven? Hij leest elk woord van het manuscript - geen steekproef - en antwoordt met een oordeel, wat werkt, wat moet veranderen en wat zou kunnen veranderen. Hij is met opzet níet blind: hij heeft je briefing, je plan, je doelgroep en je beoogde stijl gelezen, en dat is wat hem laat zeggen dat je een thriller beloofde en dat het tweede bedrijf als memoires leest. De Lezer hieronder is juist het omgekeerde en de twee zijn niet inwisselbaar. Je gaat er daarna in de chat ernaast mee in discussie - hij geeft toe aan een argument, maar niet omdat je blijft duwen - en Lijst opbouwen maakt van het oordeel plus die discussie een lijst verbeteringen: wat je hebt weggediscussieerd wordt geen punt, wat pas in het gesprek opdook wel. Elk punt met de reden, wat het boek ermee wint en wat het ongeveer kost, op volgorde van wat eerst besloten moet worden. Het is de duurste losse actie in Scribith, want hij leest het hele boek.

Geen van de controles verandert iets aan je tekst. Er iets mee doen is een aparte stap: Alle bevindingen verwerken en Alles corrigeren lopen de bevindingen één sectie tegelijk langs, zetten de huidige tekst naast de herschrijving, en slaan niets op tot jij akkoord gaat. Dat is precies goed als je elke herschrijving wilt lezen, en precies verkeerd als een lang rapport je er dertig heeft opgeleverd - dus biedt het gezondheidsrapport daarnaast Alles automatisch verwerken: dezelfde secties in dezelfde volgorde, maar elke herschrijving wordt meteen geaccepteerd en opgeslagen, en het rapport op de pagina loopt mee. Het is hetzelfde betaalde werk, en zo'n automatische ronde loopt het hele rapport af in plaats van vast te lopen bij het eerste wat hij niet verwachtte: een sectie die mislukt wordt tweemaal opnieuw geprobeerd en daarna overgeslagen, een herschrijving die afgekapt kan zijn wordt overgeslagen en nooit met een ontbrekend slot opgeslagen, en wat is overgeslagen staat aan het eind op een rij. Elke poging is wel een betaalde aanvraag, dus een ronde met mislukkingen erin kan meer kosten dan het getal in de bevestiging. Wat al opgeslagen is, blijft opgeslagen, en elke herschrijving staat in de versiegeschiedenis van die sectie.

Boekbrede ronden zijn het langste en duurste dat Scribith doet, en ze hangen niet meer af van een browser die verbonden blijft: de status van de ronde staat op de server, dus na een wegvallende verbinding pikt de browser de lopende ronde weer op in plaats van een tweede, apart in rekening gebrachte te starten. Het gezondheidsrapport zet een ijkpunt na elk stuk boek dat het gelezen heeft, dus een halverwege mislukte ronde gaat daar verder in plaats van opnieuw te lezen waar je al voor betaalde. En met Doorwerken verdwijnt het voortgangsvenster naar een klein knopje in de hoek, zodat je verder kunt terwijl de controle draait - dat geldt inmiddels ook voor heel boek genereren, het boek illustreren, alle synopsissen invullen en een boek vertalen.

Eén model dat over je boek oordeelt is één mening, en niets op de pagina onderscheidde een echt structuurprobleem van een zelfverzekerde verzinning. Bij het gezondheidsrapport kan daarom een tweede beoordelaar meelezen - een model van een andere maker, dus werkelijk een aparte lezing - die de bevindingen naloopt met de passages erbij. Instemming is stil: alleen onenigheid wordt gemarkeerd, want een badge op negen van de tien bevindingen is ruis in plaats van informatie, en een vinkje haalt de betwiste bevindingen desgewenst helemaal van de pagina. Het is een aparte betaalde aanroep, dus een nieuw boek begint met de schakelaar uit; je zet hem per boek aan op het tabblad AI.

Elke ronde draagt één totaalcijfer met een lijntje over de vorige rondes erbij, want "wat is er mis" en "wordt het beter" zijn twee verschillende vragen. Zestig los verankerde bevindingen kunnen ook twaalf problemen zijn, en een lijst kan dat niet zeggen - dus bundelt Schrijf de brief de openstaande bevindingen tot een handvol benoemde problemen en zet het werk op volgorde van afhankelijkheid in plaats van van ernst, want het herstel van de structuur eronder lost de helft van de aantekeningen erbovenop vanzelf op. Die brief wordt, zonder nog een AI-aanroep, een herzieningsplan: geordende werkpakketten die elk hun reden, plek, prioriteit en bijbehorende bevindingen houden, af te vinken als te doen, mee bezig, klaar of uitgesteld, met notities en een voortgangsbalk - en de sterke punten van het boek apart, zodat herzien niet weghaalt wat al werkt. Verandert het manuscript, dan wordt het plan als verouderd gemarkeerd in plaats van stilletjes te doen alsof het nog over dit concept gaat.

Op de redactietafel staat ook het papierwerk. De redactieopdracht legt de omvang van de klus vast - niveau, deadline, taal, medium, publiek, wat er wel en niet bij hoort, stijlgids, op te leveren product, manier van terugkoppelen, harde eisen, budget. Algemene redactievragen gaan over wat het hele manuscript aangaat en niet één passage - een vraag, een instructie, een auteursbesluit, een feitencontrole, een rechten- of productiekwestie, een consistentie-uitspraak - elk met een eigenaar, van open via beantwoord naar afgehandeld. Het stijlblad van je boek begint bij wat de schrijftaal zelf voorschrijft of bij Chicago, Oxford of AP, en daarna leg je alleen vast waar dit boek daarvan afwijkt; bij elke geldende waarde staat waar hij vandaan komt, dus een overgeërfde regel doet zich nooit voor als een besluit van de redacteur. Elk rapport download je als Markdown-bestand voor een redacteur die zelf geen Scribith gebruikt, en de brief en het plan ook.

Eén lezing is het waard voordat je het af noemt, en dat is geen rapport. Lezer is een meelezer die in de ik-vorm vertelt hoe het las - waar de aandacht wegzakte, waar het verwarrend werd en waarom, wat hij verwachtte, om wie hij gaf. Hij krijgt met opzet niets meer te horen dan de titel, de ondertitel en de taal: een model dat je plan heeft gelezen, antwoordt als ingewijde en redeneert precies de verwarring weg die je probeerde te vangen.

Illustreer en maak het af

Afbeeldingssecties tekenen wat jij beschrijft; infographic-secties lezen de hoofdstukken eromheen en zetten om wat het boek daar zelf zegt, in een diagram met labels - met de cijfers die in je tekst staan, nooit met verzonnen cijfers. Allebei volgen ze de beeldstijl van het boek, zodat de illustraties bij elkaar horen.

Een heel boek in één keer illustreren is de verkeerde ronde als maar een paar passages een plaat nodig hebben. Elke geschreven sectie heeft één keuze - Beeld: uit, Afbeelding of Infographic - die meteen wordt opgeslagen, niets kost en je proza niet aanraakt. Staat het plan, dan werkt Geselecteerde beelden genereren de wachtrij af in leesvolgorde, zegt vooraf hoeveel knooppunten erbij komen, en vinkt elke sectie af zodra het beeld klaar is - dus een nieuwe ronde probeert alleen wat mislukte.

Op de publicatiepagina geef je het boek een voorkant, een achterkant en een colofonpagina. De omslagtekst wordt in jouw taal op spelling gecontroleerd voordat die getekend wordt, en een bestaand omslag pas je aan in je eigen woorden in plaats van het helemaal opnieuw te laten tekenen. In het colofon staat alles wat op een colofonpagina thuishoort: rechten en licentie, impressum en editie, drie ISBN's, vermeldingen en handelsgegevens.

Kies het binnenwerk en publiceer

Voordat je exporteert, bepaal je hoe het boek gezet wordt. Een binnenwerkontwerp legt de typografie vast - waarin de broodtekst staat, hoever alinea's inspringen, hoe een hoofdstuk opent, wat een scèneovergang markeert, wat er bovenaan elke pagina meeloopt - en je kiest het door te kijken, uit een galerij met miniatuurpagina's die per ontwerp de letterfamilie, de uitlijning en inspringdiepte van hoofdstukken, de nummering, het ornament, de alineavorm, de openingsinitiaal en de pagina-elementen laten zien. Er zijn er tien: Klassiek, Literair, Modern, Manuscript, Toegankelijk, Romantiek, Spanning, Fantasy, Praktische non-fictie en Academisch, en je beheerder kan er meer toevoegen. Daaronder staan zo'n dertig knoppen, elk terug te zetten op de waarde van het ontwerp, met een voorbeeldpagina ernaast die zich meteen opnieuw tekent - een echte gezette pagina uit jouw boek, geen mockup. Een ander ontwerp kiezen laat je eigen afwijkingen staan, en een boek dat nog nooit een stijl koos, houdt precies de opmaak waarmee het altijd al exporteerde.

Negen exportformaten, elk voor het hele boek: Markdown, Word, EPUB met hoofdstuknavigatie, een A4-PDF, een printklaar paperback-binnenwerk in het boekformaat dat jij kiest, een Scrivener-project dat je later weer importeert, alle afbeeldingen, de omslagen, en een volledige back-up. Sectienummering en inhoudsopgave zet je aan of uit, en draagt het boek bronvermeldingen, dan wordt de genummerde literatuurlijst uit de eigen broncatalogus van het boek opgebouwd - één keer achterin, of één keer per hoofdstuk, zoals jij het instelt. Voor de paperback kies je eerst de drukkerij - Amazon KDP of Pumbo (NL) - want ze delen geen enkele specificatie; bij Pumbo komt er ook een omslag-PDF bij met achterplat, rug en voorplat op één drukklare pagina.

De printronde eindigt in een handtekening in plaats van een vinkje. Drukproef rendert het echte binnenwerk één keer voor de drukkerij en het formaat dat je koos, bewaart precies dat bestand, en controleert de paginamaten, de lettertypen, de pagina-elementen en de opmaak voordat je hem downloadt. Een objectieve fout - een verkeerd formaat, een niet-ingesloten lettertype - blokkeert het tekenen; opmaakzorgen blijven waarschuwingen waar een mens over gaat. Je akkoord hoort bij de pdf die jij hebt gedownload, niet bij het boek in het algemeen, dus verander je daarna het manuscript, de afbeeldingen, de drukkerij, het formaat of het binnenwerk, dan vervalt de proef en gaat de poort weer open. Het lezen van de proef blijft aan jou: een machinale controle kan niet bepalen of een pagina er goed uitziet.

De volledige back-up is als enige geen manuscript: daarin zitten de binder, het proza, de afbeeldingen, de verhaalbijbel, de opmerkingen, het plan en het colofon bij elkaar in één bestand. Met Herstellen wordt dat weer een werkend boek - altijd als nieuw boek, nooit samengevoegd met een boek dat je al hebt. Van hetzelfde manuscript maak je daarnaast blogposts binnen Scribith - die er ook uit gaan als bewerkbaar Word-document, met echte koppen in plaats van een geplakt plaatje van het voorbeeld - een document op paginaformaat, of een presentatie op basis van het boek of een deel ervan. En op dezelfde pagina staat de chatbot die het hele manuscript open heeft liggen, voor de vragen die je pas aan het eind stelt - maakt het slot de belofte van de opening waar? Wat die vraag kost, staat erbij vóór je hem stelt.

Voor wie op Amazon uitgeeft, houdt het niet op bij het bestand. KDP vraagt om zeven trefwoordvelden van vijftig tekens en een productpaginabeschrijving van maximaal vierduizend, en het tabblad Amazon (KDP) schrijft ze allebei, in de taal waarin het boek geschreven is, uit de eigen metadata van het boek - titel, ondertitel, genre, briefing, plan, doelgroep en hoofdstuktitels. Uit het plan dus, niet uit het manuscript: het proza meesturen zou de kosten vermenigvuldigen voor materiaal dat het model niet gebruikt. De zeven trefwoorden staan als zeven aparte velden zoals KDP's eigen formulier ze heeft, elk met een kopieerknop en altijd tot zeven aangevuld. De regels van Amazon zitten in de opdracht - geen titel of auteursnaam in een trefwoord, geen bestsellerclaims, geen recensiecitaten of links - en de tekenlimieten worden bij het genereren afgedwongen in plaats van aan het model overgelaten. Er wordt niets bewaard: het tabblad verlaten gooit het weg, dus er is geen concept dat kan verouderen tegenover een boek dat inmiddels verder is.

Wat het boek gekost heeft, staat er ook. Steun Scribith leest alleen de aanvragen van dit boek en toont de invoertokens, de tokens uit de cache, de uitvoertokens, het aantal aanvragen en een geschatte kostprijs in euro's. Waar de omgeving ze heeft ingesteld staan er optionele iDEAL- en PayPal-links naast - een uitnodiging, geen rekening, en zonder ingestelde link blijven verbruik en kosten gewoon zichtbaar.

En eventueel: hetzelfde boek in een andere taal

Vertalen maakt een tweede boek in de taal die je kiest en laat het origineel precies zoals het is - een vertaling die misgaat kost je dus de vertaling, nooit het manuscript. Eerst leg je de woordenlijst vast: elke naam en elk begrip uit je verhaalbijbel krijgt laten staan, vertalen of je eigen bewoording. Die lijst is er niet voor de vorm, want elke sectie wordt apart vertaald en zonder lijst kan hetzelfde personage in drie hoofdstukken drie namen krijgen.

De ronde loopt sectie voor sectie en noemt elke sectie bij naam. Je kunt stoppen; wat af is blijft behouden, en hervatten betaalt niet twee keer voor hetzelfde. Secties die mislukten houden hun oorspronkelijke tekst en vertaal je één voor één opnieuw. Voor een manuscript dat hier nog geen boek is, doet Manuscript vertalen het in vier stappen: uploaden, de import controleren, namen en begrippen laten opzoeken, vertalen.